De Zeilboot Glimlach   Zeilen en klussen op een jachtje in Zeeland

Nee, ik ben niet met de boot heel Europa omgevaren. Ik ben wel lekker op vakantie gegaan, veel zon gehad, en twee weken gezeild in een flottielje. Uiteraard heb ik ook weer veel foto’s gemaakt, wel zeshonderd! Een aantal slechte heb ik eruit gegooid, maar zelfs daarna waren er nog teveel over om hier te zetten. Je kunt ze wel vinden op Photobucket. Hieronder vindt je een paar van de beste foto’s, met omschrijving:

[Show as slideshow]

Na lange tijd klussen, klooien en motoren kon ik eindelijk een zeiltocht ondernemen, samen met een aanzienlijk aantal leden van de zeilvereniging Noordschans. Deze keer gingen we naar Hellevoetsluis, Rotterdam en Rhoon. Als rechtgeaarde Rotterdammer wilde ik dit natuurlijk niet missen! Wil je alle (goede ) foto’s zien die ik tijdens deze tocht gemaakt heb, dan kun je deze vinden in deze gallerij.

Weergeven op een grotere kaart

Het plan was om donderdagmiddag, 2 mei 2011, rond het middaguur bij de Haringvlietbrug te verzamelen zodat we allemaal samen naar Hellevoetsluis konden varen. Helaas was ik een klein beetje later: Ik heb de boten nog wel voor de brug zien liggen, maar toen was ik nog een paar mijl ervandaan. Toen ik bij de brug kwam was deze alweer dicht. Gelukkig heb ik niet zo’n heel hoge mast (± 11,5 meter), zodat ik onder een aantal bruggen door kan. Na het passeren van de Haringvlietbrug besloot ik de zeilen te hijsen en gewoon op mijn gemak naar Hellevoetsluis te varen. Er stond niet veel wind, en ik heb serieus overwogen om de kegel in het wand te hangen. (Wat verplicht is als je met zeilen en de motor aan vaart.) Uiteindelijk bleek het niet nodig te zijn:
Hoe dichter ik bij Hellevoetsluis kwam, hoe harder het ging waaien, tot windkracht 4-5! Dit maakte het wel leuk, de boot ging behoorlijk schuin. Mijn spiritus kooktoestel ging ook behoorlijk schuin. Helaas had ik een bord op het aanrecht staan, en tijdens het overstag gaan viel het spiritus kooktoestel uit het kastje. Recht op het bord. Een betere knop op het deurtje staat nog op mijn verlanglijstje. Ook ga ik nog een paar van die anti-slip matjes kopen om aan dek te leggen, om te voorkomen dat mijn fotocamera alle kanten op schuift. Het was al tegen het einde van de middag toen ik in Hellevoetsluis aankwam bij de WSV Helius. Er lagen veel schepen, en ik heb even gebeld om te kijken waar ik precies moest liggen. Korte tijd later lag ik netjes aangemeerd naast twee andere boten van de vereniging.

Er was ook nu weer een steigerborrel. Zonder leverworst deze keer. Voor het avondeten waren we echter op onszelf aangewezen, en ik ben langs het restaurant gegaan waar ik een lekker vispotje heb besteld. Nu was het oorspronkelijke plan om van Hellevoetsluis de sluis uit te gaan, over zee naar de Nieuwe Waterweg te varen, en die te volgen tot aan Rotterdam. Er stond echter vrij veel wind. Hierom werd besloten binnendoor te gaan, via het Spui en de Oude Maas, en op een iets later tijdstip. Ik kon echter niet uitslapen: Mijn buurman wilde graag wel vroeg weg om toch buitenom te gaan. Ik moest dus vrijdagochtend vroeg mijn boot losgooien, ruimte maken voor hem om weg te varen en aanleggen aan zijn buurman. Ik kreeg zelfs nog een complimentje dat ik alles in mijn eentje kon! Gelukkig had ik het schroefeffect aan mijn kant en was het erg makkelijk. Een aantal boten had weer de zeilen gehesen, maar moesten deze op het Spui weer strijken omdat dit deel van de route niet langer bezeild was. Ik had geen zin om  in mijn eentje voor een uur de zeilen te starten en daarna weer te laten zakken, en ben gaan motoren. Doordat ik werd opgelopen door de meeste boten heb ik wel mooie foto’s kunnen maken:

Bij het spui aangekomen ging iedereen weer over op de motor, tot aan de oude maas aan toe. Hier stond de wind iets beter en kon er weer een beetje gezeild worden. Toen ik bij de Spijkernissebrug aankwam en mijn gas wat terugnam merkte ik dat ik een probleem had: Er was iets mis met mijn gashendel! Gelukkig deed de koppeling het nog wel gewoon, en kon ik nog steeds voor- en achteruit varen. Met de marifoon meteen de leiding van de groep, Pam, opgeroepen. Er kwam een ander jacht van de groep naar mij toe, die mij op sleeptouw heeft genomen. Ik had nog wel de motor aanstaan, om te kunnen remmen en te voorkomen dat ik te dichtbij kwam. Nadat een andere zeiler op mijn boot was overgestapt en het roer overgenomen had, heb ik de motor uitgezet om veilig in het motorruim te kunnen duiken. Ik was niet echt happig om vlak boven een draaiende v-snaar, in het half-donker, te gaan rommelen. Het bleek dat er een moer was losgetrild, waardoor de beweging van de telescoopkabel niet goed werd doorgegeven aan de motor. Moer weer vastgemaakt, en het probleem was verholpen. Het was een werkje van een minuut, maar wel eentje waar je je handen voor vrij moet hebben. Als ik alleen was geweest had ik een aanlegplaats moeten zoeken, of eventueel het anker moeten uitgooien. Geen van beiden leuke opties als je pal voor een brug op nauw vaarwater ligt.
Gelukkig zijn we zonder verdere incidenten in Rotterdam aangekomen. Ik ben geboren en getogen Rotterdammer, en je eigen stad binnenvaren is fantastisch!

Rotterdam
Aangekomen in de Veerhaven bleek het dringen: De Veerhaven is nauw, en we moesten een voor een, achteruit, langs een paar palen naar de aanlegplaats varen. Gelukkig heb ik genoeg ervaring om dit goed te doen: flink het gas erop en sturen waar je naartoe wilt. (Als een boot langzaam achteruit vaart heeft het roer geen effect!) De veerhaven ligt midden in het hart van Rotterdam, tussen de Maas, de oude huizen en veel uitgaansgelegenheden. Het was er warm! Samen met de groep heb ik een paar biertjes gedronken, en natuurlijk wilde iedereen weten wat er nou precies gebeurd was. Toen het een beetje afkoelde heb ik een restaurant opgezocht. Het werd De Kip, een erg goed restaurant met een mooie achtertuin waar je lekker in de schaduw kon zitten. De porties waren klein, maar erg lekker. Na de maaltijd heb ik nog even gewandeld langs de Westzeedijk, met veel oude huizen, mooie auto’s en donkere bars waar nette mensen alleen na zonsondergang binnen gaan.

Zaterdagochtend zijn we met een groep in de watertaxi de SS Rotterdam gaan bezichtigen. Die dingen gaan hard! Nog geen vijf minuten na vertrek stonden we op de kop van Zuid. Helaas was het loket nog niet open, maar we konden binnen kaartjes krijgen voor de audio-toer. Tijdens die toer hoorden we allerlei interessante details en achtergrond informatie over de wereldreizen van de bemanning en de passagiers. De SS Rotterdam is groot, en erg mooi. Er zijn een aantal kunstenaars die kunstwerken voor het interieur hebben gemaakt, en er is zelfs een speciale toer langs alle kunstwerken. Helaas was er geen tijd om met de voeten in het zwembad in de zon zitten, er moest gevaren worden! Dus snel weer met de Spido terug naar de Veerhaven, waar ik net op tijd aankwam. Omdat ik als een van de laatsten binnengekomen was moest ik ook als eerste weer weg.

Doordat ik kort voor vertrek aankwam had ik geen tijd om een zeil te hijsen, en ik ging weer op de motor verder. Jammer, achteraf. De andere boten hebben een heel stuk gezeild over de maas. Er stond echter weinig wind, waardoor ik een heel stuk voor ze lag. Bij de draai van de Nieuwe waterweg naar de Oude Maas had ik nog even contact met de verkeerspost, om te vragen hoe het nu precies zat met het kruisende verkeer. Ik ben uiteindelijk een stukje rechtdoor gevaren, en achter een groot zeeschip langs overgestoken. Voor de Botlekbrug nam ik wat gas terug om een ander jacht dat stuk achter mij voer de gelegenheid te geven mij in te halen. De Botlekbrug was met een meter of acht boven het water veel te laag om onder door te varen, en we gingen samen door de geopende brug. Bij de Spijkernissebrug moest hij stil gaan liggen, maar ik kon er net onder door. Toch altijd wel spannend, omdat het vanaf het dek slecht te zien is hoe groot de afstand tussen de marifoonantenne en de brug nu werkelijk is.
Aangekomen bij de jachthaven van Rhoon heb ik me bij de havenmeester gemeld, en kreeg ik een plekje aan de steiger achterin. Ik gooide een touw om de bolder op de stijger, en legde de boot stil. Een halve meter achter de buitenboordmotor van mijn buurman, zo bleek het.  Ik heb de boot maar wat naar achteren getrokken. Volgende keer ook eerst even kijken hoe hoog de stootwillen moeten hangen. De stijger hier dreef  bijna op het water. Mijn stootwillen hingen een stuk boven het water, naast de brede rand van de boot….. Ook in deze haven weer een gezellige stijgerborrel, gevolgd door een restaurant. Deze keer was het een barbecue, waar een paar vrijwilligers zelf worstjes, hamburgers en gehaktballen op konden leggen. Het was mooi weer, maar later op de avond werd het zo winderig dat ik naar de boot gegaan ben om een trui te halen.

Helaas kon ik niet meteen zondag terug naar huis varen. Ik heb heel vroeg in de ochtend mijn boot in een box gelegd, en ben met de metro naar huis gegaan om bij de windsurfvereniging Windkracht mijn jaarlijkse walschippersdienst waar te nemen. Dat wil zeggen, de deur open doen, bardienst draaien, en een oogje in het zeil houden zodat er niemand verzuipt. Woensdagochtend had ik pas weer tijd om terug te varen. Ik ben toen via de Dortse Kil gegaan, omdat dit de kortste weg was. Bovendien was dit een goede manier om van het getij gebruik te maken: op de Oude Maas had ik de stroom mee vanwege de opkomende vloed, en toen ik de bocht naar de Dordtse Kil maakte veranderde de stroom van richting en had ik weer de stroom mee dankzij de eb. Dit maakte de tocht een stuk korter dan de vorige keer dat ik de Dordtse Kil afvoer, toen ik de stroom tegen had. Helaas stond op het Hollands Diep een harde westenwind, waar mijn bootje vol tegenin moest boksen. Maar uiteindelijk ben ik toch weer veilig in Noordschans teruggekomen. Bederfelijke waren in de auto, afsluiten en naar huis. Gelukkig netjes op tijd op mijn werk.

Op vrijdag 13 mei ging ik met de leden van de Zeilvereniging Noordschans op en neer van Noordschans naar de WSV Wolphaertsdijk in het Veerse meer. Er was veel mooi weer, een korte wedstrijd met Valken, en een barbecue. En voor sommigen, een nat pak.

Weergeven op een grotere kaart

In de titel staat specifiek “tocht” en niet zeiltocht, omdat er nog niet veel te zeilen viel: Door de problemen eerder had ik nog geen gelegenheid gehad om de mast rechtop te zetten. Deze lag dus nog plat op het dak. Dit is ook meteen de laatste keer dat ik op deze manier een tocht maak anders dan van en naar de winterstalling: Het is erg lastig met aanleggen, en toen ik in de sluis scheef ging ging mijn driekleurenlicht kapot
Ik vertrok op vrijdag 13 mei, ‘s middags, vanuit Noordschans, op de motor. Het plan was om door te varen naar de Krammersluizen, daar de nacht door te brengen en de volgende dag door te varen naar het Veerse Meer. Het was mooi weer, ik had de fotocamera in de kuip, en ook de waterkaart van Zeeland. Ik ging een voor mij nieuwe route varen, en moest dus goed in de gaten houden waar ik mij bevond. Dit bleek met name erg nuttig in de buurt van de ondiepte in het Hollands diep, ten noorden van Willemstad. Als je niet oppast kun je hier zomaar aan de grond lopen.

Langs de hoofdvaarweg waar de vrachtschepen varen, voer ik naar de Volkeraksluis. Door de Volkeraksluis, langs het eiland, op naar de Krammersluis. Daar aangekomen moest ik even bellen: Ik dacht dat ik hier mijn reisgenoten zou treffen, maar die waren de sluis al gepasseerd en lagen aan de andere kant! Ik liep dus naar een telefoonpaal om de sluiswachter op te roepen. Nu bestaat de volkerak sluis uit twee delen, een kleine sluis voor de jachten en een grote voor de beroepsvaart. Het liep al tegen de avond, en de jachtensluis was onbemand. Dus die telefoon in de paal ging over, niemand nam op. En een herrie maken dat kreng! Uitendelijk heeft een van de andere boten de sluiswachter van de grote sluis opgeroepen op zijn marifoon, en die heeft de jachtensluis voor ons gedraaid. De telefoon ging nog steeds over, hoorbaar op tientallen meters afstand. Na gezellig bij de buren aan de steiger te zijn gaan liggen even overgestapt voor een drankje, en de volgende ochtend gingen we weer vroeg op weg, om op tijd voor de wedstrijd te zijn.

Ook op de tweede dag hadden we goed weer: Er stond een klein zonnetje, het was droog, en er stond een flinke wind. Veel boten maakten hier dan ook graag gebruik van door de zeilen te hijsen, wat mooie plaatjes opleverde. Bij het opvaren van de Oosterschelde kwamen we veel boeien tegen, die ondieptes markeren. Helaas wist ik even niet bij welke boei ik nu zat, ik las de letters van groene een boei en voer hier voorbij. Ik zag op de kaart dat er een ondiepte achter die boei lag. Bonk. Juist, een ondiepte dus. Meteen de motor vol achteruit gezet, en gelukkig kwam ik weer los. Het was nog hoogwater ook, dus als ik echt vast was komen te zitten had ik een ernstig probleem gehad! Hierna ben ik zonder problemen verder gevaren. Door de wind op de kop in combinatie met mijn (enigszins onderbemeten) 10 pk dieseltje ging dit l.a.n.g.z.a.a.m… Maar we kwamen er wel.

Bij de Zandkreeksluis, de sluis tussen de Oosterschelde en het Veerse meer, was er tijd om aan te leggen, wat te eten, en weer wat foto’s te nemen. De sluis zat op dat moment vol met bootjes die vanaf het Veerse meer de Oosterschelde op wilden varen, en er pasten er blijkbaar heel veel in. Het leek wel zo’n voorstelling met een goochelaar, die steeds een nieuwe uit zijn mouw trekt.

Het Veerse Meer leek precies op de folders voor vakanties: Veel huisjes langs de kant, overgoten met zon. Bij de jachthavens (er zaten er vijf, aan twee kanten) lag een woud van mastjes zo dik dat je er met droge voeten overheen zou kunnen lopen. We waren iets later dan gepland, maar een aantal geïnteresseerden zijn gelijk in een valk gestapt en hebben meegedaan aan een wedstrijdje. Dat niet iedereen ervaring had met een valk mocht de pret niet drukken, het ging erom lol te maken.
Er stond een windkracht 4-5 Beaufort. Nu is het zo dat de valken van de zeilschool geen klem hadden om de grootschoot (de lijn waarmee het grootzeil wordt aangetrokken) vast te zetten. Hier is een goede reden voor: Als je met een valk een harde windvlaag in het zeil krijgt, en de schoot staat vast, dan kan die windvlaag de valk laten kapseizen. Helaas was een van de valken gehuurd van de overbuurman, en die had wel een klem. En laat nou net die valk een bemanning krijgen die bovenstaande niet wisten. PLONS!
Er moesten twee motorbootjes aan te pas komen om de valk weer recht te trekken.

[Show as slideshow]

Nadat iedereen weer veilig terug was (en droge kleren had aangetrokken) was het tijd voor de steigerborrel: een lekker hapje, drankje en praatje. Er was echter geen schaduw, en de combinatie volle zon, hoge temperatuur en snel bedervende worst is niet erg gezond. Ik heb de leverworst vrij snel links laten liggen. Na een tijdje gebabbeld te hebben was het tijd voor het avondeten. Dat er hiervoor ook verse kreeft verkrijgbaar was zag ik bij toeval toen ik hiernaartoe liep: Er werd een kooi opgehesen met levende kreeften! Het schijnt dat de restaurants hier erom beroemd zijn. Maar voor ons stond iets anders op het menu. De barbecue werd verzorgd doos een slager, op locatie, met hele lekkere ham:

Ik was die avond erg blij dat ik aan de zuidkant van het meer lag: aan de noordkant was er duidelijk hoorbare disco. De volgende ochtend had ik een lange tocht voor de boeg: in één keer terug naar Noordschans. Omdat ik toch al wakker was, en omdat ik graag gebruik wilde maken van het getij om de stroom mee te hebben, ben ik erg vroeg vertrokken. Ik heb tijdens de trip veel last gehad van mijn mast die plat lag, maar deze keer had ik een groot voordeel: Doordat mijn mast plat lag kon ik onder de brug door die zich voor de Zandkreeksluis bevond. Ik heb ze opgeroepen via de marifoon, en speciaal voor mij hebben ze de lichten op groen gezet!

Buiten de sluis, op de Oosterschelde, had ik het eerste stuk de stroom tegen. Het was een beetje zonnig, droog, maar er stond een flinke wind. Natuurlijk weer de verkeerde kant op. Het was ook erg rustig, ik was een paar uur lang de enige op het water. Gelukkig was ik na niet al te lange tijd bij de Zeelandbrug aangekomen, en hier kon ik een draai maken. Vanaf dat moment had ik de stroom mee, in plaats van tegen. Met mijn dieselmotor maakte dit een aanzienlijk verschil: De snelheid over de grond is immers de snelheid door het water minus de stroom tegen. Bij de Volkeraksluis had ik ook nog een gelukje: toen ik bijna bij de sluis was, ging de deur open om een andere boot erin te laten. Ik kon dus meteen doorvaren! Even wat gas erbij, en doorzetten.
Ik had enige twijfels bij hoe lang de reis zou duren, maar voor ik het wist was ik weer terug op het oude vertrouwde Hollands Diep, en was de jachthaven in zicht. Ik heb nog diezelfde week opdracht gegeven om mijn mast weer rechtop te zetten, zodat ik mijn boot weer op een zeilboot kon laten lijken.